և ասաց. «Թո՛ղ, ի՞նչ կա մեր և քո միջև, Հիսո՛ւս Նազովրեցի. մեզ կորստյան մատնելո՞ւ եկար. գիտենք քեզ, թե ո՛վ ես, Աստծու Սուրբը»։
Այս աղաղակը բացահայտում է դևերի ճանաչումը Քրիստոսի անձին։ Մարդիկ հաճախ չէին հասկանում, թե Ով է Հիսուսը, բայց խավարի ուժերը սարսափով ճանաչում էին Նրա սրբությունն ու իշխանությունը։ «Աստծու Սուրբը» կոչումը ճշմարիտ է, սակայն այն դուրս է գալիս ոչ թե հավատքից ու երկրպագությունից, այլ վախից և հակառակությունից։ Դևերը գիտեին, որ Քրիստոսի գալուստը նշանակում է իրենց իշխանության սահմանափակում և վերջին դատաստանի սկիզբ։ Այս համարը ցույց է տալիս, որ միայն գիտենալը բավարար չէ. նույնիսկ չար ոգիները գիտեն, բայց չեն հնազանդվում։ Փրկարար հավատքը պահանջում է ոչ միայն ճանաչում, այլ նաև սիրով ու հնազանդությամբ ընդունում։