Նա փեսայի պես դուրս է գալիս իր առագաստից և հսկայի պես ուրախանում է իր ճանապարհով վազելու համար։
Արևի ծագումը նկարագրվում է երկու ուրախ և զորեղ պատկերներով։ Փեսան իր առագաստից դուրս է գալիս ուրախությամբ ու հանդիսավորությամբ, իսկ հզոր վազորդը պատրաստ է ուժով անցնելու իր ճանապարհը։ Այս բանաստեղծական լեզուն արևին անձ չի դարձնում, այլ արտահայտում է նրա պայծառությունը, կանոնավոր ընթացքն ու անխափան շարժումը։ Դավիթը բնության մեջ տեսնում է կարգ, ոչ քաոս։ Արևը ամեն օր անցնում է Արարչի սահմանած ճանապարհով։ Հավատացյալի համար սա կարող է դառնալ հավատարմության օրինակ՝ ոչ այն իմաստով, թե բնությունն ինքնուրույն բարոյական ուսուցիչ է, այլ որովհետև արարչության կարգը հիշեցնում է նաև մարդու կոչման մասին։ Մենք նույնպես կանչված ենք Աստծուց տրված ճանապարհը անցնելու հավատարմությամբ և ուրախ հնազանդությամբ։ Արևի կանոնավոր ընթացքը նաև հիշեցնում է Տիրոջ նախախնամության հաստատուն լինելը։ Ամեն նոր առավոտ վկայում է Նրա շարունակական խնամքի մասին։