Նրանց ձայնը ամբողջ երկրով անցավ և նրանց խոսքերը՝ աշխարհի ծայրերը։ Այնտեղ Նա արևի համար վրան դրեց։
Արարչության վկայությունը հասնում է ամբողջ երկրին։ Երկնքի տակ ապրող ոչ մի ժողովուրդ դուրս չի մնում արարչության այս լուռ վկայությունից։ Պողոսը այս լեզուն օգտագործում է Ավետարանի տարածման համատեքստում (Հռոմեացիներին 10:18)՝ ցույց տալով խոսքի լայն տարածման պատկերավոր ուժը։ Սաղմոսի անմիջական իմաստը սակայն արարչության համընդհանուր վկայությունն է։ Արևի համար «վրան» դնելը բանաստեղծական պատկեր է՝ երկինքը ներկայացնելով որպես նրա ընթացքի տարածք։ Դավիթը չի աստվածացնում արևը, ինչպես անում էին շատ հին կրոններ։ Ընդհակառակը՝ արևը Աստծո ստեղծած ծառան է, որի տեղն ու ընթացքը Տերն է սահմանել։ Հավատացյալի համար սա կարևոր աշխարհայացք է. բնության ամենահզոր երևույթն էլ Աստված չէ։ Արեգակը փառավոր է, բայց Արարիչը ավելի մեծ է։ Մենք շնորհակալությամբ օգտագործում ենք ստեղծված բարիքները և երկրպագում միայն դրանց ստեղծողին։