Օրը օրվան խոսք է փոխանցում, իսկ գիշերը գիշերին գիտություն է հայտնում։
Արարչության վկայությունը շարունակական է։ Ամեն նոր օր նախորդից հետո կրկին հայտարարում է Արարչի հավատարմությունը, իսկ յուրաքանչյուր գիշեր իր լռությամբ գիտություն է փոխանցում։ Այս պատկերով Դավիթը ցույց է տալիս, որ Աստծո ստեղծագործ վկայությունը պատահական կամ հազվադեպ չէ։ Այն ամենօրյա է։ Օրվա լույսը և գիշերվա աստղազարդ երկինքը տարբեր ձևերով մատնանշում են նույն Արարչին։ Հավատացյալը կարող է սովորել առօրյա սովորական երևույթների մեջ տեսնել Աստծո հավատարմությունը։ Արեգակի ամեն նոր ծագումը մեզ կարող է այնքան սովորական թվալ, որ այլևս չզարմանանք։ Սաղմոսը վերադարձնում է զարմանքը։ Միաժամանակ այս «գիտությունը» չի փոխարինում Սուրբ Գրքի հատուկ հայտնությանը։ Բնությունը վկայում է Աստծո մասին, բայց չի պատմում ամբողջությամբ Քրիստոսի խաչի ու հարության մասին։ Ուստի արարչության վկայությունը մեզ մղում է խոսքի միջոցով ճանաչելու Արարչին ավելի խորությամբ և պատասխանելու Նրան երկրպագությամբ: