Թող իմ բերանի խոսքերն ու իմ սրտի խորհուրդները հաճելի լինեն Քո առաջ, ո՛վ Տեր, իմ Վեմ և իմ Փրկիչ։
Սաղմոսը ավարտվում է Դավթի աղոթքով, որ Աստծուն հաճելի լինեն ոչ միայն իր բերանի խոսքերը, այլև սրտում ծնվող մտքերն ու խորհուրդները։ Նա գիտակցում է, որ Տերը տեսնում է ոչ միայն մարդու արտաքին վարքը, այլև այն, ինչ թաքնված է նրա ներսում։ Ուստի ճշմարիտ սրբությունը վերաբերում է և՛ խոսքին, և՛ սրտին։ «Հաճելի լինեն Քո առաջ» արտահայտությունը հիշեցնում է Աստծուն ընդունելի ընծայի մասին․ Դավիթը ցանկանում է, որ իր ամբողջ ներքին ու արտաքին կյանքը ընդունելի լինի Տիրոջ համար։ Վերջում նա Աստծուն կոչում է իր «Վեմը և Փրկիչը»՝ ցույց տալով, թե ում վրա է դնում իր վստահությունը։ Ինքնաքննությունը նրան չի տանում հուսահատության, որովհետև իր թուլությունների մեջ նա ապավինում է Աստծուն, Ով հաստատում և փրկում է իրեն։ Հավատացյալի համար այս համարը կարող է դառնալ ամենօրյա աղոթք՝ խնդրելու, որ Տերը մաքրի նրա սիրտը և այնպես ձևավորի նրա մտքերն ու խոսքերը, որ դրանք հաճելի լինեն Տիրոջ առաջ։