Քո ծառային պահի՛ր ամբարտավան մեղքերից, թող դրանք չտիրեն ինձ։ Այն ժամանակ անարատ կլինեմ և մեծ հանցանքներից մաքուր։
Դավիթը խնդրում է Աստծուն պահել իրեն «ամբարտավան մեղքերից»՝ այն մեղքերից, որոնք մարդը գործում է գիտակցաբար և հանդուգն կերպով՝ անտեսելով Աստծո կամքը։ Նա հասկանում է, որ մեղքը կարող է ոչ միայն առանձին արարք մնալ, այլ նաև տիրել մարդու վրա և նրան իր իշխանության տակ պահել։ Այդ պատճառով Դավիթը խնդրում է ոչ միայն ներում, այլ նաև Աստծո պահպանությունը՝ «թող դրանք չտիրեն ինձ»։ «Այն ժամանակ անարատ կլինեմ» խոսքը չի նշանակում բացարձակ անմեղություն, այլ Աստծո առաջ ամբողջական և անկեղծ ընթացք՝ առանց գիտակցված ապստամբության մեջ մնալու։ «Մեծ հանցանքից մաքուր» լինելը ցույց է տալիս նրա ցանկությունը հեռու մնալ ծանր և կամավոր անհնազանդությունից։ Հավատացյալի համար այս համարը հիշեցում է, որ մեղքի դեմ պայքարում միայն սեփական ուժին ապավինելը բավարար չէ։ Մենք պետք է ոչ միայն ապաշխարենք գործած մեղքերից, այլ նաև ապավինենք Քրիստոսին և խնդրենք Աստծուն, որ Նրա շնորհով պահի մեզ ամբարտավանությունից ու մեղքի տիրապետությունից։