Ո՞վ կարող է իմանալ իր հանցանքները. իմ ծածուկ մեղքերից էլ մաքրիր ինձ։
Աստծո խոսքի լույսի առաջ Դավիթը շրջվում է դեպի սեփական սիրտը և գիտակցում, որ մարդը չի կարող ամբողջությամբ ճանաչել իր բոլոր մեղքերն ու սխալները։ «Ո՞վ կարող է իմանալ իր հանցանքները» հարցը խոնարհ խոստովանություն է մարդու սահմանափակ ինքնաճանաչման մասին։ «Ծածուկ մեղքերը» այստեղ կարող են նշանակել հատկապես այն մեղքերը, որոնք մարդն ինքն էլ չի նկատում կամ ամբողջությամբ չի գիտակցում։ Ուստի միայն այն, որ մեր խիղճը չի դատապարտում, դեռ չի նշանակում, թե մեր կյանքում մեղք չկա։ Մեր խիղճն էլ պետք է լուսավորվի և ուղղվի Աստծո խոսքով։ Դավիթը խնդրում է ոչ միայն տեսնել իր մեղքը, այլ նաև մաքրվել դրանից։ Հավատացյալի համար այս համարը խոնարհության կոչ է՝ չվստահել միայն սեփական ինքնագնահատականին, այլ աղոթքով խնդրել, որ Տերը բացահայտի չնկատված մեղքերը և շնորհի ապաշխարություն ու մաքրություն։