Դրանք ավելի ցանկալի են, քան ոսկին, քան թե մեծաքանակ զտված ոսկին, էլ ավելի քաղցր են, քան մեղրը և մեղրախորիսխը:
Դավիթը Աստծո խոսքի արժեքը համեմատում է երկու բաղձալի բարիքների հետ՝ ոսկու և մեղրի։ Ոսկին ներկայացնում է նյութական մեծ արժեքը, իսկ մեղրը՝ հաճույքն ու քաղցրությունը։ Սակայն Տիրոջ խոսքը երկուսից էլ առավել արժեքավոր է, որովհետև տալիս է այն, ինչը ոչ հարստությունը, ոչ էլ զգայական հաճույքը չեն կարող տալ, այն է՝ ճշմարտություն, իմաստություն և Աստծո կամքով ապրելու առաջնորդություն։ Համարը չի դատապարտում նյութական բարիքներն ու կյանքի հաճելի պարգևները, այլ ցույց է տալիս դրանց ճիշտ տեղը։ Հավատացյալը պետք է հարցնի, թե իրականում ինչ է ամենից շատ ցանկանում։ Մենք կարող ենք խոսքով ասել, որ սիրում ենք Սուրբ Գիրքը, բայց ժամանակն ու ուշադրությունը ցուցանում են մեր իրական ախորժակը։ Աստծո խոսքի քաղցրությունը ավելի պարզ է դառնում նրանց համար, ովքեր ոչ միայն կարդում են այն, այլև հնազանդվում։ Այդ հնազանդությունից ծնվում է խոր ու մնայուն ուրախություն։