Արդ, մարդը որքան առավել է ոչխարից. ուստի արժան է շաբաթ օրը բարիք գործել»:
Այս խոսքում Հիսուսը հիմնավորում է Իր փաստարկը՝ շեշտելով մարդու անչափելի արժեքը Աստծո առաջ: Նա պարզաբանում է, որ եթե շաբաթ օրը թույլատրվում է խնամել կենդանուն, ապա առավել ևս ճիշտ և անհրաժեշտ է այդ օրը բարիք գործել մարդու հանդեպ։ Քրիստոսը մանրամասցնում է, որ շաբաթի նպատակը մարդուն սահմանափակելը չէ, այլ նրա բարօրությանը ծառայելը և որ գթասրտությունն ու բարությունը ոչ միայն չեն հակասում Աստծո օրենքին, այլ դրա իսկական իրագործումն են։ Այս խոսքը հաստատում է, որ Աստծո կամքը միշտ կողմ է մարդուն օգնելուն և որ բարին գործելը երբեք չի կարող համարվել օրենքի խախտում, նույնիսկ՝ շաբաթ օրը։