Մատթեոս 3:9

Այս խոսքում Հովհաննես Մկրտիչը կտրուկ հերքում է ազգական կամ ծագումով պայմանավորված փրկության գաղափարը։ Փարիսեցիներն ու սադուկեցիները հպարտանում էին իրենց ծագմամբ՝ համարելով, թե Աբրահամի սերունդ լինելը բավարար է Աստծո առջև։ Հովհաննեսը հիշեցնում է, որ Աստծո առջև արժեք ունի ոչ թե ծագումը, այլ հավատքն ու արդարությունը։ «Աստված կարող է այս քարերից էլ Աբրահամի որդիներ դուրս բերել» արտահայտությունը ցույց է տալիս Նրա անսահման զորությունը․ եթե մարդիկ չեն հավատում, Աստված կարող է Իր ժողովուրդը ստեղծել նույնիսկ անշունչ առարկաներից։ Այսպիսով, փրկությունը ոչ թե ժառանգական իրավունք է, այլ շնորհ՝ տրված նրանց, ովքեր հավատքով ու գործերով ապացուցում են իրենց որդեգրությունը։