Մատթեոս 27:66

Այս դրվագով ավարտվում է գերեզմանի պահակության պատմությունը, ցույց տալով մարդկային փորձը՝ փակելու, կամ խափանելու այն, ինչ Աստված պատրաստվում էր բացել։ Քահանայապետներն ու փարիսեցիները գնացին և գերեզմանը հսկողության տակ առան՝ կնիք դնելով քարին և զինվորներ կանգնեցնելով շուրջը։ Կնիքը խորհրդանշում էր մարդկային իշխանության սահմանը, իսկ պահակախումբը՝ վախիից բխած մարդկային փորձը վերահսկելու աստվածայինը։ Նրանք կարծեցին, թե ապահովեցին «մոլորության» դեմ պաշտպանություն, բայց հենց այդ գործողությամբ իսկ, ինչպես կտեսնենք հաջորդիվ՝ կդառնան հարության վկաներ։ Քարը, որը Արիմաթեացի Հովսեփն էր գլորել, այժմ նրանց կողմից կնքվեց, որպեսզի հետո բացվելու պահին ոչ ոք չկարողանա ասել՝ «մարդու կողմից է վերցվել մարմինը»։ Այս դրվագը հզոր վկայություն է այն մասին, որ ոչ վախը, ոչ իշխանությունը, ոչ կնիքը չեն կարող խափանել Աստծո ծրագիրը․ մարդը փակեց գերեզմանը, իսկ Աստված բացեց հավիտենական կյանքի դուռը (տես Մտթ. 28 գլուխ)։