Մատթեոս 27:60

Հովսեփ Արիմաթացին Հիսուսի մարմինը դրեց նոր գերեզմանի մեջ, որը փորել էր ժայռի մեջ՝ հասցնելով իր գործը ավարտին։ Այս հանգամանքը վկայում է թե՛ Նրա մահվան իրականությունը, թե՛ աստվածային նախախնամությունը, որով մարգարեությունը կատարվեց․ «Բայց հարուստի հետ եղավ նա մեռած ժամանակ» (Եսայի 53:9)։ Նոր գերեզմանը՝ որտեղ երբեք ոչ ոք չէր դրվել (Ղուկ. 23:53), խորհրդանշում էր այն գաղափարը, որ Քրիստոսի մարմինը չպետք է խառնվեր ոչ մի մահկանացուի գերեզմանի հետ։ Քարը, որ գլորեցին որպես կափարիչ, թվում էր մարդկային վերջին արգելքը, բայց աստվածային ծրագրում այն դառնալու էր ապացույց հարության համար։ Հովսեփի հեռանալը ցույց է տալիս հավատացյալի հնազանդ հանգստությունը՝ կատարելով իր պարտքը հավատքով և թողնելով արդյունքը Աստծո ձեռքին։ Այս դրվագը միաժամանակ խաղաղ է և խորհրդավոր․ թվում է ավարտ, բայց իրականում նոր կյանքի նախաբանն է իրականանում։