Մատթեոս 27:46

Այս գոչյունը՝ հնչած խաչի վրա, արտահայտում է ոչ թե հուսահատություն, այլ մարգարեական խոսքի իրականացում և կատարյալ մարդկայնության վկայություն։ Հիսուսը մեջբերում է Դավթի սաղմոսը (Սաղմ. 21:1), որը սկսվում է լքվածության ճիչով, բայց ավարտվում է հաղթական վստահությամբ։ Այս խոսքը բացահայտում է խաչի խորհրդավոր խորությունը․ Քրիստոսը կրել էր աշխարհի մեղքը և այդ պահին զգում էր ամբողջ մարդկության՝ Աստծուց հեռացվածության ծանրությունը։ Նա չդադարեց լինել Աստծո Որդի, այլ Իրեն ամբողջությամբ նույնացրեց մեղավոր մարդկության վիճակին, որպեսզի Իր միջոցով մարդը վերամիավորվի Հոր հետ։ Խաչի վրա հնչած այս խոսքը վկայում է Իր կատարյալ հնազանդության և սրտի աղոթքի մասին․ նույնիսկ լքվածության մթության մեջ Նա դիմում է՝ «Աստվա՜ծ իմ», շարունակելով ապավինել Հորը։