Մատթեոս 27:29

Այս դրվագը մարդկային ծաղրի ու աստվածային փառքի աննախադեպ հակադրություն է․ զինվորները, կարծելով, թե ծաղրում են ինքնակոչ Թագավորին, իրականում կատարում էին մարգարեությունների խոր խորհուրդը։ Փշե պսակը, որպես ցավի ու նվաստացման նշան, դարձավ հոգևոր թագավորության խորհրդանիշ՝ ցույց տալով, որ Քրիստոսի իշխանությունը անցնում է տառապանքի ճանապարհով։ Եղեգը, որպես իշխանության ծաղրական նշան, դարձավ Իր սիրո գավազանը։ Զինվորների ծաղրը՝ «Ողջո՜ւյն, հրեաների՛ թագավոր», դարձավ ակամա խոստովանություն Նրա թագավորության մասին։ Այս տեսարանը բացահայտում է մարդկային հեգնանքի խոր իմաստը․ մարդիկ ծաղրում էին սրբությունը, բայց հենց այդ ծաղրում հաստատվում էր Աստծո փրկարար ծրագիրը։ Փշե պսակը հիշեցնում է նաև մեղքի հետևանքով աճած փշերը (Ծննդոց 3:18), որոնք այժմ դրված են Արդարի գլխին՝ որպես մարդկային մեղքի քավության նշան։