Մատթեոս 27:10

Այս խոսքերը ցույց են տալիս, որ Հուդայի մատնությունը և քահանայապետների գործողությունները կանխատեսված էին։ Թեև Մատթեոսը հիշատակում է Երեմիա մարգարեին, մեջբերված բուն խոսքը առավելապես հիշեցնում է Զաքարիա 11:12–13-ը, որտեղ ասվում է՝ «...Եվ նրանք կշռեցին իմ վարձը՝ երեսուն արծաթ, և Տերը ասաց․ դեն գցիր այն բրուտի մոտ...»։ Մատթեոսը միտումնավոր է հիշատակում Երեմիային, քանի որ նրա գրքերում բրուտի դաշտի և արյան խորհրդանիշը հանդես են գալիս որպես դատաստանի ու նոր դաշնագրի պատկերներ (Երեմիա 18:1–6, 19:1–13)։ Այսպիսով, ավետարանիչը միավորում է երկու մարգարեների խոսքերը՝ ցույց տալով, որ Քրիստոսի պատմության մեջ կատարվում են բոլոր հին մարգարեությունների բովանդակությունը․ երեսուն արծաթը՝ որպես մատնության գին, բրուտի դաշտը՝ որպես մեղքի դաշտ և Տիրոջ հրամանը՝ որպես աստվածային տնօրինություն։ «Վաճառվածի գինը» այստեղ ընդգծում է այն անհավատալի հակադրությունը, որ Աստծո Որդին արժևորվեց ստրուկի գնով (Ելք 21:32), բայց այդ նույն «գինը» դարձավ մարդկության փրկության սկիզբ։ Քահանայապետները, կարծես իրենց նպատակին հասնելով, անգիտակցաբար դառնում են մարգարեության գործիքներ․ նրանց ձեռքով իրականացվում է այն, ինչ Տերն էր կանխասել։ Այս դրվագում միախառնվում են դատաստանի և փրկության երկու գծերը՝ մարդը իրագործում է իր չար միտքը, բայց Աստված նույն արարքի միջոցով իրականացնում է իր փրկագործական ծրագիրը։