Մատթեոս 26:75

Այս խոսքը Պետրոսի սրտի վերածննդի պահն է։ Աքաղաղի կանչը դառնում է հիշեցում Տիրոջ մարգարեության մասին և այդ հիշողությունը բացում է խղճի դուռը։ «Դառնապես լաց եղավ» նշանակում է ոչ թե պարզապես զղջման արտասունք, այլ ներքին ցավ՝ սիրո կորստի գիտակցությամբ։ Այդ արցունքները մաքրող են, ոչ թե դատապարտող։ Պետրոսը դուրս է գալիս՝ ոչ միայն գավթից, այլ իր ուրացման վիճակից․ նա լքում է խավարը և սկսում վերադարձի ճանապարհը։ Սա ցույց է տալիս ճշմարիտ ապաշխարության բնույթը․ երբ մարդը գիտակցում է իր անկումը, ապա այդ գիտակցությունը նրա համար բացում է սրտի ճանապարհը դեպի Աստծո գթառատությունը, որտեղ ցավը վերածվում է զղջման, իսկ զղջումը՝ նոր կյանքի սկզբի։