Մատթեոս 26:74

Այս համարում Պետրոսը ծայրահեղ ձևով է ուրանում։ Եթե նախորդ անգամ նա պարզապես ուրացավ, ապա այժմ՝ նզովքով ու երդումով է հաստատում իր խոսքը։ Սա վկայում է, որ վախը հասել էր գագաթնակետին։ Պետրոսն այդ պահին գործում է ոչ թե չարությունից, այլ վախի ազդեցությունից և ինքնապաշտպանության մղումից։ Սակայն հենց այստեղ՝ իր ամենախոր անկման պահին, հնչում է աքաղաղի կանչը՝ որպես աստվածային հիշեցում։ Այդ նույն պահին իրականանում է Հիսուսի մարգարեությունը և այդ ձայնը դառնում է ոչ թե դատապարտություն, այլ արթնացում․ այն հիշեցում է, որ շնորհը դեռ գործում է նրա ներսում։ Աքաղաղի կանչը նաև լուսաբացի նշան է՝ մթության մեջ հնչող հույսի ձայն։