Մատթեոս 26:65

Այս համարը ցույց է տալիս, թե ինչպես է ճշմարտության խոսքը դառնում դատապարտության պատճառ կույր հոգու համար։ Երբ Հիսուսը հաստատում է Իր աստվածային ինքնությունը, քահանայապետը, փոխանակ ճանաչելու այն, արձագանքում է սրբապղծության ձևական ժեստով՝ պատռելով իր հանդերձը։ Հին Ուխտում հանդերձների պատռումը նշանակում էր խոր վիշտ կամ սուգ (Ծննդ. 37․34), բայց այստեղ այն դառնում է կեղծավորության նշան․ Քահանայապետը ձևացնում է աստվածային զայրույթի սգավոր, մինչ իր սրտում կայացնում է մահվան դատավճիռ։ Նրա խոսքը՝ «Հայհոյեց. մեզ էլ ի՞նչ վկաներ են պետք», բացահայտում է ամբողջ դատավարության անարդարությունը․ նրանք ոչ թե փնտրում էին ճշմարտությունը, այլ առիթ՝ արդարացնելու իրենց նախապես որոշված մեղադրանքը։