Մատթեոս 26:62

Այս խոսքը ներկայացնում է դատաստանի ամենաուժեղ և լարված պահերից մեկը․ քահանայապետը՝ ներկայացնելով իրեն որպես օրենքի պաշտպանի, իրականում հանդես է գալիս որպես մեղադրող։ Նրա հարցը՝ «Ոչինչ չե՞ս պատասխանում», առաջին հայացքից թվում է արդար դատավորի խոսք, բայց իրականում այն լցված է նախապես որոշված մեղադրանքով։ Քահանայապետը սպասում էր ոչ թե բացատրության, այլ պատրվակի՝ Հիսուսին մեղավոր հռչակելու համար։ Սակայն Քրիստոսի լռությունը դառնում է ամենահզոր պատասխանն այս կեղծ դատի մեջ։ Նա լուռ է ոչ թե անզորությունից, այլ որովհետև ճշմարտությունը կարիք չունի պաշտպանվելու ստից․ լռությունը այստեղ խոսում է ավելի բարձր, քան ցանկացած խոսք։ Հիսուսի լռությունով կատարվում է նաև Եսայու մարգարեությունը՝ «Նա մորթվելու տարվեց ոչխարի պես. և գառան նման անմռունչ կանգնած է խուզողի առջև այնպես իր բերանը չի բացում։» (Եսայի 53․7)։ Այս պահը բացահայտում է աստվածային համբերությունը՝ երբ Հիսուսն ընդունում է մարդկանց մեղադրանքն առանց հակադարձելու, որպեսզի փրկի մեղավորներին։