Մատթեոս 26:47

Այս համարում սկսվում է Տիրոջ ձերբակալության պատմական պահը։ Հիսուսի խոսքը՝ լի խաղաղությամբ, ընդհատվում է։ «Մինչ Նա այս բաներն էր խոսում» արտահայտությունը ցույց է տալիս դրամատիկ հակադրությունը՝ Քրիստոսի սուրբ հնազանդությունը և մարդու դավաճանությունը բախվում են նույն պահին։ Հուդան՝ տասներկուսից մեկը, ներկայացվում է ոչ թե որպես օտար, այլ որպես ներքին աշակերտ, ինչը խորացնում է դավաճանության ցավը։ Նա գալիս է արդեն ամբոխի գլխավերևում՝ որպես ուղղորդող չարի ձեռքում։ «Սրերով ու մահակներով զինված ամբոխը» վկայում է մարդկանց կուրության մասին․ նրանք կարծես պատրաստվում են բռնելու վտանգավոր հանցագործի, մինչդեռ գալիս են՝ բռնելու խաղաղության Իշխանին։ Այս կերպ մերկանում է մարդկային վախը, երբ ճշմարտությունը թվում է սպառնալիք։ Քահանայապետներն ու ժողովրդի ծերերը, ովքեր պետք է օրենքի պահապաններ լինեին, այժմ դառնում են արդարության խախտողներ։ Սա ցույց է տալիս, որ արտաքին կրոնական իշխանությունը կարող է գործիք դառնալ մեղքի ձեռքում, երբ մարդկային սիրտը զրկվում է ճշմարտության լույսից։ Այս դրվագում Հիսուսը մնում է լիովին հանգիստ՝ ի տարբերություն ամբոխի ցասման։ Նրա խաղաղությունը հակադրվում է աշխարհիկ ուժի աղմուկին․ այստեղ բացահայտվում է, որ իրական զորությունը ոչ թե մահակների մեջ է, այլ հնազանդ հոգու խաղաղության։ Գեթսեմանիի լռությունը վերածվում է հանդիպման՝ Սուրբի և աշխարհի միջև։