Մատթեոս 26:22

Հիսուսի խոսքը խորապես ցնցեց աշակերտների սրտերը։ Նրանց տխրությունը վկայում է ոչ թե կասկածի, այլ սիրո և երկյուղի զգացումի մասին։ Յուրաքանչյուրը հարցնում է․ «Մի՞թե ես եմ, Տե՛ր», այսինքն՝ ոչ ոք իրեն արդար չէր համարում, այլ յուրաքանչյուրը նայում էր իր սրտին։ Սա հեզության և խոնարհության օրինակ է, երբ մարդը չի մեղադրում ուրիշին, այլ սկսում է քննել ինքն իրեն։ Նրանք գիտեն իրենց թուլությունները և վախենում են անգամ ակամայից դավաճանելու Տիրոջը։ Տերը ոչ մեկին անունով չի բացահայտում, որովհետև Իր խոսքը ուղղված էր բոլորի խղճին։ Նրանց տխրությունը նաև հոգևոր ցավ էր, որ մեկը նրանց մեջ կարող է մատնել Նրան, ում սիրում էին։ Այս դրվագը սովորեցնում է, որ երբ Աստծո խոսքը բացահայտում է մեղքը, մարդը չպետք է արդարանա, այլ հարցնի՝ «Մի՞թե ես եմ, Տե՛ր», որովհետև միայն այդ խոնարհ հարցից է սկսվում զղջման ճանապարհը։