Մատթեոս 23:19

Հիսուսը բացահայտում է փարիսեցիների սխալ դատողությունը՝ որոնք նյութական արժեքը դնում էին հոգևորից վեր և ձևական հավատը փոխարինում էին Աստծո իրական ճանաչմամբ։ Նրանք համարում էին, թե միայն ընծան է պարտավորեցնող, իսկ սեղանը, որի վրա այն դրվում էր, աննշան բան է։ Սակայն Հիսուսը մատնանշում է նրանց կուրությունը՝ բացատրելով, որ սրբությունն ու արժեքը գալիս են ոչ թե ընծայից, այլ Աստծո ներկայությունից, որը սրբացնում է սեղանը և ամեն ինչ, ինչ դրվում է նրա վրա։ Այս խոսքում Նա ավարտին է հասցնում Իր դատապարտական միտքը՝ ցույց տալով փարիսեցիների հոգևոր կուրության խորությունը։ Ընծան առանց սրբացած սեղանի պարզապես նյութ է, իսկ սեղանը խորհրդանշում է Աստծո հետ կապը՝ այն վայրը, ուր մարդու նվերը ստանում է հոգևոր իմաստ։ Հիսուսը նրանց անվանում է «Անմիտներ և կույրեր», որովհետև նրանք խառնեցին պատճառը և հետևանքը՝ մեծարելով արտաքին նշանը, բայց մոռանալով դրա սրբության աղբյուրը։ Այս խոսքը հիշեցնում է, որ հավատքը սկսվում է ոչ թե արարքից, այլ սրտի ուղղվածությունից դեպի Աստված և որ յուրաքանչյուր նյութական արարք իսկական արժեք է ունենում միայն այն ժամանակ, երբ իր արմատը գալիս է հավատքից ու մաքուր սրտով նվիրումից։