Մատթեոս 23:17

Հիսուսը խիստ հանդիմանությամբ բացատրում է փարիսեցիների կեղծ ու անմիտ մտածելակերպը․ նրանք տաճարի սրբությունը ստորադասել էին նրա ոսկուն՝ մոռանալով, որ հենց տաճարն է սրբացնում ոսկին, այլ ոչ թե ոսկին է սրբացնում տաճարը։ Այս խոսքը բացահայտում է նյութապաշտության կուրությունը, երբ հոգևոր արժեքները փոխարինվում են նյութականով։ Փարիսեցիները չէին հասկանում, որ արժեքը ոչ թե նյութականում է, այլ այն սրբության մեջ, որը գալիս է Աստծուց։ Հիսուսը նրանց կոչում է «անմիտներ և կույրեր», որովհետև նրանք տեսնում էին արտաքին փայլը, բայց չէին ընկալում Աստծո ներկայությունը, որն իսկապես սրբացնում է ամեն բան։ Այս խոսքը հիշեցնում է, որ առանց Աստծո ներկայության ոչ ոք և ոչինչ սուրբ չէ, թեկուզև լինի ադամանդից, ոսկուց կամ ամենաթանկարժեք որևէ իրից։