Մատթեոս 22:32

Հիսուսը մեջբերում է Ելքից (Ելք 3:6) Աստծո խոսքը՝ «Ես եմ Աբրահամի, Իսահակի և Հակոբի Աստվածը»։ Այս խոսքի միջոցով Նա ցույց է տալիս, որ հենց այդ արտահայտության մեջ է հաստատված հարության իրականությունը։ Եթե Աստված ներկա ժամանակով է ասում՝ «Ես եմ», նշանակում է՝ Աբրահամը, Իսահակը և Հակոբը Աստծո առաջ կենդանի են եղել այն ժամանակ, երբ այդ խոսքը արտաբերվել է Աստծո կողմից Մովսեսին և հետևաբար այժմ և միշտ, թեև մարմնով մահացած են։ Եթե Աստված կոչվում է նրանց Աստվածը, ապա նրանք շարունակում են գոյություն ունենալ՝ Աստծո ներկայության մեջ։ Այս խոսքով Հիսուսը բացահայտում է հարության աստվածային հիմքը․ մահը չի կտրում մարդուն Աստծուց։ Նրանք, ովքեր պատկանում են Նրան, ապրում են հավիտյան՝ որովհետև Աստծո հետ ունեցած կապը չի սահմանափակվում մարմնավոր կյանքի ավարտով։ Այս խոսքը դառնում է հարության ամենաբարձր վկայությունը․ այն հաստատում է, որ Աստծուն հավատքով միավորվածները մասնակցում են Աստծո կենդանի ներկայությանը։ Այսպիսով, Տերը ոչ միայն պատասխանում է սադուկեցիների հարցին, այլև բացահայտում է հավիտենական կյանքի խոր խորհուրդը՝ որպես Աստծո և մարդու անքակտելի միություն։