Մատթեոս 21:31

Հիսուսն ամփոփում է առակը՝ ստիպելով կրոնոկան առաջնորդներին ինքնուրույն արտասանել “դատավճիռը”, որ առաջին որդին էր հոր կամքը կատարողը։ Երբ նրանք ընդունում են դա, Հիսուսն անմիջապես կիրառում է իրենց արտաբերած ճշմարտությունն իրենց վրա՝ բացահայտելով, որ իրական հնազանդությունն Աստծուն գալիս է ոչ թե կարգավիճակից, այլ զղջումով փոփոխված սրտից։ Մաքսավորներն ու պոռնիկները խորհրդանշում են այն մարդկանց, ովքեր երբևէ հեռու էին Աստծուց, բայց լսելով ճշմարտությունը՝ զղջացին և դարձի եկան, մինչդեռ կրոնական առաջնորդները, որոնք խոսքերով հավատարիմ էին, գործով մերժեցին Նրա կամքը։ Այս խոսքը ցույց է տալիս Աստծո արդար դատաստանը, որ թագավորության դարպասները բաց են բոլոր զղջացող մեղավորների առաջ, իսկ փակ են նրանց համար, ովքեր հպարտորեն կարծում են, թե արժանացած են Աստծո բարեհաճությանը, բայց սրտով խոնարհված չեն։ Հիսուսը սովորեցնում է, որ փրկության ճանապարհը սկսվում է ոչ թե արտաքին արարքներով պայմանավորված բարեպաշտությամբ, այլ անկեղծ զղջմամբ և հնազանդությամբ։