Մատթեոս 21:30

Հիսուսն այս առակով բացահայտում է, թե ինչպես է մարդը արձագանքում Աստծո կանչին՝ խոսքով կամ գործով։ Հայրը խորհրդանշում է Աստծուն, այգին՝ Նրա Թագավորությունը կամ ծառայության դաշտը, որտեղ յուրաքանչյուր մարդ կոչված է աշխատելու։ Երկու որդիները ներկայացնում են երկու տեսակ մարդկանց․ առաջինը սկզբում մերժում է՝ ասելով “Չեմ ուզում”, բայց հետո զղջում է և կատարում հոր կամքը, իսկ երկրորդը խոսքերով համաձայնվում է՝ “Կգնամ, Տե՛ր”, բայց չի կատարում։ Առակը ցույց է տալիս, որ Աստծուն հաճելի է ոչ թե խոստումը, այլ հնազանդությամբ ապացուցված գործը։ Առաջին որդին խորհրդանշում է մեղավորներին ու մաքսավորներին, ովքեր սկզբում հեռու էին Աստծուց, բայց դարձի են գալիս, իսկ երկրորդը՝ կրոնական առաջնորդներին, ովքեր խոսքերով հավատք ունեին, բայց գործով մերժում էին Տիրոջ կամքը։ Այս պատմությունը բացահայտում է Աստծո արդարությունը, Նա ընդունում է զղջացող մեղավորին և մերժում ձևական հավատացյալին, որովհետև իրական հնազանդությունը ծնվում է սրտի փոփոխությունից, ոչ թե լոկ խոսքերից։