Մատթեոս 19:20

Այս համարում պատանու պատասխանը ցույց է տալիս ինքնավստահություն և բարոյական արդարության զգացողություն։ Նա ասում է՝ «Այս ամենը պահել եմ իմ մանկությունից ի վեր», այսինքն պատվիրանների՝ Հիսուսի թվարկած արտաքին հրահանգների պահպանումը համարում է կատարված իրողություն։ Սակայն այս խոսքը, թեև արտաքուստ հնազանդություն է արտահայտում, սակայն իրականում վկայում է ներքին հոգևոր կուրության մասին։ Նա կարծես ասելիս լինի՝ «Ես օրենքին չեմ ըմբոստացել, ոչ մի արգելք չեմ խախտել, ուրեմն պիտի արժանանամ հավիտենական կյանքին»։ Բայց անմիջապես նրա հաջորդ հարցը՝ «Էլ ի՞նչ է ինձ պակասում», ակամայից բացահայտում է, որ նա չնայած իր բոլոր արտաքուստ կատարումներին, դեռ մի բան պակաս է զգում։ Սա սրտի այն խեղդված ձայնն է, որ հասկացել է, որ միայն պատվիրաններ պահելով հոգին խաղաղություն չի գտնում։ Այսպիսով, պատանու խոսքը զուգահեռ պարունակում է և՛ ինքնաարդարություն, և՛ հոգու անհանգստացում, մի՞թե կա մի բան, որ նա դեռ չունի։ Հաջորդիվ Հիսուսը հենց այդ բացի վրա էլ կկենտրոնանա և ցույց կտա, որ խնդիրը ոչ թե օրենքի ձևական կատարումն է, այլ երիտասարդի սրտի կապը իր ունեցվածքին ինչպես նաև սիրո ու նվիրվածության բացակայությունը։