Մատթեոս 12:41

Հիսուսը այստեղ անդրադառնում է Նինվեի պատմությանը՝ նշելով, որ Նինվեի մարդիկ, որոնք հեթանոս ազգ էին, լսեցին Հովնանի քարոզը և ապաշխարեցին։ Սա համեմատվում է փարիսեցիների և դպիրների անհավատության հետ, որոնք չընդունեցին և չհավատացին Հիսուսին՝ չնայած Նրա կատարած հրաշքներին և ուսուցումներին։ Նինվեացիները Հովնանի խոսքերը լսեցին և արձագանքեցին, չնայած Հովնանը կատարեց միայն մի պարզ քարոզչական առաքելություն, առանց հրաշքների։ Սակայն Հիսուսը, որը «Հովնանից մեծն է», նրանց ներկայությամբ ոչ միայն քարոզում էր, այլև կատարում էր Աստծու զորավոր գործերը և նրանք, այնուամենայնիվ, մնում էին կույր և անհավատ։ Հիսուսը ցույց է տալիս, որ Նինվեացիների ապաշխարությունը դատաստանի օրը կդառնա մեղադրանք այն սերնդի համար, որը մերժում է Իրեն։ Այս խոսքը ընդգծում է, որ հավատն ու զղջումը կախված չեն հրաշքների և նշանների առկայությունից, այլ մարդկանց սրտի պատրաստակամությունից՝ ընդունելու Աստծու խոսքը։ Հիսուսն այստեղ կոչ է անում ապաշխարության, հիշեցնելով, որ Նրա ներկայությունն ավելի մեծ նշանակություն ունի, քան Հովնանի առաքելությունը։