Մատթեոս 5:4

Այս խոսքը երկրորդ օրհնությունն է, որով Հիսուսը բացահայտում է մխիթարության աստվածային գաղտնիքը։ «Սգավորներ» ասելով՝ Նա նկատի ունի ոչ միայն կյանքի վշտերն ու կորուստները կրողներին, այլ առավել՝ նրանց, ովքեր սգում են իրենց մեղքերի համար և ցավում են մարդկության մեղավոր վիճակի պատճառով։ Նրանց վիշտը բխում է սրտի մաքրությունից և Աստծո հանդեպ սիրուց։ Այս սուգը չի տանում հուսահատության, այլ տանում է ապաշխարության և սրտի նորոգման, որովհետև այն վիշտ չէ անօգնականության, այլ զղջման՝ որ մարդուն մոտեցնում է Աստծուն։ Հիսուսը խոստանում է, որ այդպիսի սգավորները կմխիթարվեն՝ ոչ թե մարդկային խոսքով, այլ Աստծո ներկայությամբ և շնորհով, որը վերածում է ցավը խաղաղության։ Այսպիսով՝ խոսքը սովորեցնում է, որ հոգևոր մխիթարությունը ծնվում է զղջումից, իսկ իսկական ուրախությունը՝ ներման գիտակցությունից։ Աշխարհը խուսափում է վշտից, բայց Քրիստոսն ասում է, որ հենց սրտի անկեղծ վիշտը՝ մեղքի համար ծնված զղջումը, դառնում է այն ճանապարհը, որը տանում է դեպի մխիթարություն և խաղաղություն։