Մատթեոս 25:46

Այս խոսքը եզրափակում է Հիսուսի դատաստանի պատգամը՝ ամփոփելով մարդկության վերջին բաժանումը։ Քրիստոսը հստակ ցույց է տալիս, որ դատաստանը միայն բարոյական հետևություն չէ, այլ հավիտենական իրականություն։ «Հավիտենական տանջանք» արտահայտությունը նկարագրում է հոգու վիճակը, որը վերջնականապես բաժանվել է Աստծուց՝ կորցնելով Նրա սիրո լույսն ու խաղաղությունը։ Այն չի նշանակում Աստծո վրեժ, այլ արդար հետևանք՝ սիրո մերժման համար։ Իսկ «հավիտենական կյանքը» խորհրդանշում է Աստծո ներկայությունը, ինչն արդարները ստանում են ոչ միայն որպես վարձատրություն, այլ որպես իրենց հավատարմության պսակ։ Այս խոսքը հաստատում է, որ հավիտենական կյանքը կամ կորստյան ճանապարհը որոշվում է հենց այստեղ՝ կյանքի ընթացքում արված ընտրությամբ։ Քրիստոսը հիշեցնում է, որ մարդն ինքն է ձևավորում իր հավիտենությունը՝ սիրո կամ անտարբերության ուղով։ Այսպիսով՝ վերջնական դատաստանը բացահայտում է ոչ թե պատժող Աստծուն, այլ արդար դատավորին, որն ամեն մեկին տալիս է իր ընտրության արդյունքը։