Մատթեոս 25:30

Հիսուսը նկարագրում է անպիտան ծառայի վերջնական դատաստանը՝ նրան դուրս գցելով «արտաքին խավարը», որտեղ լացն ու ատամների կրճտոցը խորհրդանշում են կորստյան ցավը և ուշացած զղջումը։ Խավարը ներկայացնում է այն վիճակը, որտեղ Աստծո լույսը բացակայում է և սիրտը կանգնում է սեփական ընտրության հետևանքների առաջ։ Անպիտան ծառան դատապարտվում է ոչ այնքան քանքարի քանակի համար, որքան նրանով, որ չգործադրեց իրեն տրված շնորհը։ Անգործությունն ու վախից ծնված փակվածությունը աստիճանաբար հեռացնում են մարդուն Տիրոջից և հետևաբար այդ դեպքում մարում է նաև ի սկզբանե ունեցած շնորհը։ Այդ պատճառով ծառային դուրս գցելը ցույց է տալիս արդար դատաստանը․ ով չի ապրում շնորհով, ի վերջո հայտնվում է խավարի մեջ, որը առաջացել է իր անգործության և անհավատարմության հետևանքով: