Մատթեոս 20:30

Այս համարում ներկայացվում է մի դեպք, որն ունի թե՛ պատմական, թե՛ խոր խորհրդանշական իմաստ։ Երկու կույրերը նստած են ճանապարհի եզրին անօգնական վիճակում, բայց նրանց լսողությունն ու հավատքը կենդանի է։ Նրանք լսում են, որ անցնում է Հիսուսը և հենց այդ լսածից է ծնվում նրանց աղաղակը։ Սա ցույց է տալիս, որ հավատքը հաճախ սկսվում է լսելուց, ոչ թե տեսնելուց (Հռոմ. 10:17): Նրանց բացականչությունը՝ «Տե՛ր, Դավթի Որդի, ողորմիր մեզ» ունի խոր աստվածաբանական նշանակություն։ «Դավթի Որդի» կոչումը Մեսիական տիտղոս էր՝ ցույց տալով, որ նրանք ճանաչում էին Հիսուսին որպես խոստացված Փրկիչ։ Այսպիսով, կույր մարդիկ տեսնում էին հավատքով այն, ինչ շատերը՝ առողջ աչքերով, տեսնում սակայն, չէին ճանաչում։ Նրանց աղաղակը հնչում է որպես աղոթք և հավատքի դավանություն։ Այս երկու կույրերը նաև խորհրդանշում են մթության մեջ գտնվող մարդկային հոգիներին, որոնք չեն սպասում, որ ինչ-որ մեկը մոտենա իրենց, այլ իրենք են հավատքով դիմում Քրիստոսին։ Սա ընդգծում է կենդանի հավատքը, որն ուժ է տալիս աղաղակելու Աստծուն նույնիսկ արտաքին անօգնականության և լիակատար կարիքի վիճակում։