Մատթեոս 20:13

Տանուտերը խոսում է անմիջականորեն նրանցից մեկի հետ, որը տրտնջում էր։ Նա սկսում է հարգալից բառով՝ «ընկեր», ինչը ցույց է տալիս, որ Աստված հանդարտ ու արդար է բոլորի, այդ թվում բողոքող ծառայողների հանդեպ։ Պատասխանն ուղղում է նրա մտքում եղած «անարդարության» մեղադրանքը։ Տերը հիշեցնում է, որ նա համաձայնվեց հենց այդ վարձին՝ մեկ դահեկանին և ինքը տալիս է իր խոստացածը։ Այսինքն՝ վստահությունը կոտրված չէ, պայմանը պահված է և իրականում զրկանք չկա։ Այստեղ միտքն այն է, որ Աստված երբեք չի խախտում իր խոստումը և երբ մարդկանց թվում է, թե «զրկվել են», դա գալիս է ոչ թե նրանից, որ Տերը քիչ է տվել, այլ այն պատճառով, որ մյուսներին շատ է տվել։ Այս խոսքը վերհանում է խորագույն ճշմարտություն, որ Աստծո արքայության մեջ դժգոհությունը հաճախ ծնվում է համեմատությունից, ոչ թե իրական վնասից։ Իսկ Տերը դատում է ոչ ըստ ժամի, այլ ըստ սրտի արձագանքի։