Մատթեոս 20:10

Այս համարում բացահայտվում է մարդկային տրամաբանության և աստվածային շնորհի միջև եղած լարումը։ «Առաջինները»՝ նրանք, ովքեր ամբողջ օրն աշխատել էին, սկսում են ակնկալել ավելին՝ տեսնելով, որ վերջինները նույնպես ամբողջ դահեկանը ստացան։ Սակայն իրենց վարձը ճշգրիտ նույնն է, ինչ խոստացվել էր։ Տերը աչառու չէ, այլ կամեցել է նույնը տալ բոլորին, որովհետև Նրա բաշխումը հիմնված է ոչ թե հարաբերական հաշվարկի, այլ սեփական շնորհի և կամքի վրա։ Սա ուսուցանում է, որ Աստծո արքայության մեջ վարձատրությունը չի բաշխվում ըստ մարդու սպասելիքի, այլ ըստ Աստծո արդարության ու ողորմության։ Երբ ամեն ինչ տալիս և վստահում ենք Աստծուն, այդժամ հատուցումն ավելին է քան մարդկային հաշվարկները և սպասելիքներն են: Իսկ Երբ սկսում ենք համեմատել մեր վարձը ուրիշների հետ, մտնում ենք ոչ թե շնորհի ճանապարհ, այլ հպարտության և մարդկային սահմանափակ դատողության։ Եվ սա է հենց Հիսուսի՝ առակի միջոցով տրվող խորագույն նախազգուշացումը։