Մատթեոս 17:6

Աշակերտները, լսելով Հայր Աստծո ձայնը ամպից, ընկնում են երեսներով գետնին՝ ակնածանքով և սրբազան վախով լցված։ Այս արձագանքը բնորոշ է Սուրբ Գրքի այն պահերին, երբ մարդը անմիջապես հանդիպում է Աստծո ներկայությանն ու փառքին։ Նրանք չեն զգում միայն վախ, այլ գիտակցում են պահի վեհությունն ու իսկությունը՝ հասկանալով, որ գտնվում են ոչ միայն Մեսիայի մոտ, այլ նաև լսում են Հայր Աստծո խոսող ձայնը։ Այս դրվագը ցույց է տալիս, թե որքան սուրբ և ցնցող էր պահը՝ նույնիսկ Հիսուսի ամենամոտ աշակերտների համար և որքան խոր ակնածանք է ծնում Աստծո անմիջական ներկայությունը։