Մատթեոս 15:22

Այստեղ ներկայացվում է քանանացի կնոջ հուզիչ պատմությունը, որը, լինելով հեթանոս և տվյալ ժամանակի կրոնական ու մշակութային պատկերացումների մեջ ստորադասված, համարձակորեն մոտենում է Հիսուսին։ Չնայած իր օտար լինելուն՝ նա դիմում է Նրան «Դավթի Որդի» անվամբ, ինչը վկայում է, որ ճանաչում է Հիսուսին որպես խոստացված Մեսիա։ Սա առանձնապես ուշագրավ է, քանի որ նման խոր հավատքի դրսևորում ենք տեսնում ոչ թե ընտրյալ ժողովրդի ներսից, այլ մի օտար կնոջ կողմից։ Նա աղաչում է ոչ թե իր անձնական կարիքի, այլ իր դիվահար աղջկա համար՝ ցույց տալով մայրական սեր և անձնազոհ հավատք։ Նրա խոսքում չկա պահանջ կամ իրավունք վերապահող տոն, այլ միայն խոնարհ աղերս։ Այս կինը ազգությամբ օտար էր, բայց սրտով մոտ Աստծուն և նրա հավատքը դառնում է վկայություն այն ճշմարտության, որ Աստծո ողորմությունը սահմաններ չունի և որ ճշմարիտ հավատքը գերազանցում է ազգությունը, ծագումն ու արտաքին պատկանելությունը։