Մատթեոս 15:20

Այս համարներում Հիսուսը ամբողջական կերպով բացահայտում է մարդու պղծության իրական աղբյուրը՝ սիրտը, և ամփոփում է Իր ուսմունքը՝ հակադրելով ներքին բարոյական վիճակը արտաքին ծիսական պահանջներին։ Նա բացատրում է, որ այն, ինչ մտնում է բերանով, անցնում է մարմնով և չի կարող պղծել մարդուն հոգևոր իմաստով, մինչդեռ այն, ինչ դուրս է գալիս բերանից, նախ ծնվում է սրտում։ Չար մտքերը, սեռական մեղքերը, գողությունը, սպանությունը, կեղծ վկայությունը և հայհոյությունը մարդու ներսից են բխում և հենց դրանք են, որ իրականում պղծում են մարդուն Աստծո առաջ։ Այսպիսով Հիսուսը ցույց է տալիս, որ մեղքը ներմուծվող արտաքին բան չէ, այլ սրտի վիճակի արտահայտություն՝ խոսքի և գործի միջոցով։ Անլվա ձեռքերով ուտելը չի կարող մարդուն անպիտան դարձնել Աստծո առաջ, որովհետև իրական խնդիրը ոչ թե ֆիզիկական մաքրությունն է, այլ մեղքի հետ ապրելը։ Այս ուսմունքով Հիսուսը խիստ հակադրվում է փարիսեցիներին, որոնք չափազանց շեշտադրում էին ծիսական և սննդային մաքրությունը, բայց անտեսում էին սրտի բարոյական վիճակը։ Այս հատվածը հիշեցնում է, որ ճշմարիտ հավատքը նախ և առաջ ներքին վերափոխում է․ արտաքին վարքը արժեք ունի միայն այն ժամանակ, երբ բխում է մաքրված սրտից, որովհետև Աստված չի դատում ըստ արտաքինի, այլ նայում է մարդու սրտին։